(none)

denbosch.sp.nl

WORD NU LID!

SP Den Bosch :: Nieuws

‘In Holland staat een huis..Ja, ja!’

29 januari 2005 • Veel mensen hebben dat liedje als kind vrolijk meegezongen. Maar ‘gewoon lekker wonen’ blijkt voor veel mensen om verschillende redenen niet meer weggelegd. Een huis kopen? Voor starters en mensen met een laag inkomen is dat onbetaalbaar geworden. Huren? De gemiddelde landelijke wachttijd is in Nederland drie jaar, maar in Den Bosch liefst zes jaar! Oude stadswijken worden soms met de grond gelijk gemaakt. De nieuwe huizen die op de open plekken gebouwd worden, zijn vaak wel mooi. Maar zijn ze ook betaalbaar? Nieuwe huizen van rond de 250,-- bestaan niet en de huursubsidie brokkelt alleen maar af. Waar zijn trouwens de buren gebleven uit je eigen straat, met wie je al járen vertrouwd was?

Slopen en nieuwbouw plegen? Of bestaande woningen renoveren? Daarover gingen de discussies op de thema-avond van 14 december. Het bleek een onderwerp waarvoor behoorlijk veel leden hun huis uit gekomen waren. Wellicht had de aankondiging dat Remi Poppe zou spreken daarmee te maken. Maar ook de ervaringsdeskundigen uit de Graafse wijk, Annie Wagemans en Willeke Verdonk, hadden veel te vertellen. Patty Hamerslag, die de avond leidde, gaf hen alle ruimte om hun verhaal te doen.

Jaknikken of inspraak hebben
Op papier lijkt het allemaal erg mooi: bewoners hebben inspraak via commissies en bewoners(advies)raden. Maar vaak zijn bewonerscommissies niet opgewassen tegen de vlotte babbel van de dames en heren van woningbouwcorporaties en blijken inspraakprocedures een wassen neus. Ook in de Graafsewijk blijkt dat de bewoners, ondanks hun protesten, aan het kortste eind getrokken hebben. Hoewel de bewonersadviesraad pleitte voor gedeeltelijk slopen en gedeeltelijk renoveren, besliste ‘Brabant Wonen’ tot volledige sloop, omdat de huizen volgens hen geen renovatie meer waard waren. Annie en Willeke steken hun verontwaardiging niet onder stoelen of banken: ‘Wat wil je? Ze hebben onze huizen vijfentwintig jaar geleden voor het laatst gerenoveerd. Als er problemen waren, werden die wel opgelost, maar verbeteringen aanbrengen was er niet bij. In 1987 hebben we bijvoorbeeld dubbel glas aangevraagd, maar dat werd geweigerd.’
Ze hadden niets meer in te brengen, want eigenlijk waren de beslissingen al lang genomen, is de mening van Willeke en Annie. Dan helpt het niet als ‘hullie van de woningbouwcorporatie’ mooi met dozen Bossche bollen aan komen dragen ‘als het proces is afgerond’. Je houdt toch het gevoel dat je je eigen doodvonnis getekend hebt.

Veel verlies en een beetje winst
Mensen die al tientallen jaren in de wijk hadden gewoond, moesten gedwongen verhuizen. ‘Ik heb nu een mooi huis, maar ben alles kwijt’, zei iemand. ‘De eenheid van de wijk is verdwenen. Dat was ook de opzet van de gemeente. Die wilde bewust een gemengde wijk en spreiding van de oude bewoners. ‘Tegen de kliekvorming’ noemen ze dat. Maar bij ons konden mensen langer thuis blijven wonen. We kenden elkaar. Als bij iemand het gordijn ’s morgens dicht bleef, gingen we kijken. In de straat waar ik nu woon, is mijn buurman ziek geweest. Ik heb het niet eens geweten! Als ze de huizen behoorlijk opgeknapt hadden, dan waren de meeste mensen vast gebleven.’
Op grond van hun ervaringen adviseren Annie en Willeke: zie er zoveel mogelijk verhuiskosten uit te halen en blijf in je verzet vooral eensgezind, anders verzwak je je eigen acties.’

Remi Poppe en de ‘straffe strijd’
Remi Poppe, die erin geslaagd is om ondanks de file toch nog te komen, geeft achtergrondinformatie over de positie van de woningbouwcorporaties. Vanaf 1995 zijn de woningbouwverenigingen verzelfstandigd. Dat betekent dat verhuren en verkopen van woningen voor hen mogelijkheden geworden zijn om winst te maken. Ze doen dat met veel succes.. Bedrijfseconomisch gezien, is nieuwbouw voor hen gunstiger, stelt Poppe. Naar zijn overtuiging zijn álle woningen te renoveren, dat kost minder, gaat sneller. Dat is belangrijk, want alleen als we renoveren, kunnen we de te lage woningbouwproductie in Nederland opvangen en iets doen aan de grote woningnood onder mensen die van een modaal inkomen of minder moeten leven. Poppe maakt duidelijk dat de bestaande ‘inspraakorganen’ tandeloze tijgers zijn van veelal oudere bewoners. Die hebben tijd, maar vaak hebben ze geen voeling met de achterban en ze geloven te snel, dat de woningbouwcorporaties het goed met hen voor hebben. Poppe pleit er voor om buiten de officiële organen om bewonersgroepen te vormen, die de bestaande commissies onder druk zetten.
Vanuit de ervaringen in de wijk Boschveld blijkt ook, dat er gegoocheld wordt met onderzoeksgegevens. Uit de enquêtes bleek bijvoorbeeld dat de bewoners redelijk tevreden waren, maar toch kreeg hun wijk de status ‘herstructureringsgebied’. Overigens: kun je huurders van nu wel uitspraken laten doen over wat er in de toekomst met hun huizen moet gebeuren? Woningen horen toch tot het maatschappelijk kapitaal!
Met enkele stevige adviezen neemt Remi Poppe afscheid: ‘De publieke tribunes moeten weer vol komen! Zorg dat je de langste adem hebt. Ups en downs zijn er altijd. Als je ‘down’ bent, zoek dan iemand die ’up’ is. Wat is er mis met ‘goedkoop scheef wonen’? ( = met een goed inkomen in een goedkoop huis wonen.) Dan hebben die mensen toch meer te besteden! Niks gaat vanzelf. Maak je sterk voor de straffe strijd!’

Toos Verdonk

Lees ook: