2 oktober 2004 • Bossche SP'ers hadden op 2 oktober slim een bus geregeld om naar de grote demostratie in Amsterdam te gaan. Ondanks de trieste aanleiding - een onwillig en niet-luisterend kabinet - was het een hartverwarmende ervaring: "Voor mij is het bewijs geleverd: de mensen willen en kunnen wel degelijk anders, ze kiezen voor een sociaal Nederland."
De ochtend van 2 oktober, ik ben licht gespannen, demonstreren in Amsterdam. Gelukkig: de zon schijnt, alvast een goed begin. Hopelijk verloopt het vandaag rustig. Om negen uur zou ik op het station zijn, daar is de verzamelplek van de mede-demonstranten die reizen met de bus die is georganiseerd door Patty uit naam van de SP. Half tien vertrekken we met een volle bus.
Rijdend langs het station van de NS zien we een afgeladen perron demonstranten staan wachten op de trein. Tijdens de reis werd ons vermoeden via de radio al bevestigd: het wordt druk in Amsterdam, op alle stations overmatige drukte. Mooi, dat was de bedoeling ook, de stemming kwam er in. Om 11 uur stapten we midden op de Dam uit, muziek en strijdbare liederen schalden over het steeds voller wordende plein.
Nadat elf kopstukken van diverse organisaties en politieke groeperingen, waaronder Jan Marijnissen (die het grootste applaus kreeg) hun strijdbare woorden hadden laten horen startte de demonstratie. Een kleurrijke massa getooid in onder andere mooie blauwe nylon jacks voorzien van een pracht van een tomaat, ballonnen, toeters en muziek op weg naar het Museumplein. Ik kreeg een warm gevoel bij het zien van zo veel mensen. Waar je ook keek, alle straten waren gevuld met demonstranten. Alle leeftijden, ras, rolstoelers, ja zelfs een enkele kinderwagen was aanwezig. Allemaal met het zelfde doel: stop de afbraak, keer het tij!
Ter hoogte van het Vondelpark was er een opstopping, een groot bord langs de weg gaf aan dat het Museumplein vol was. Dan maar even een pauze in het park, lekker zittend in de zon de opgedane indrukken verwerken. Om 15 uur onze tocht voortgezet, nog steeds een mensenmassa. Aangekomen op het Museumplein was de manifestatie afgelopen maar er heerste eensgezindheid en solidariteit. Iedereen was opgetogen en spraakzaam, er viel geen onvertogen woord en er was geen onregelmatigheid voorgevallen. Dit terwijl er in het dagelijks leven veel gesproken wordt over de individualisering en verloedering van onze samenleving. Voor mij is het bewijs geleverd: de mensen willen en kunnen wel degelijk anders, ze kiezen voor een sociaal Nederland.
Met dit rijke gevoel gingen we op zoek naar de bus. Na een flinke wandeling onderwijl enkele malen bellend met de buschauffeur (mobieltjes zijn soms echt handig!) een regenbui trotserend, vonden we eindelijk de bus. De chauffeur kon vanwege de drukte niet op de afgesproken plek parkeren en moest uitwijken naar de Frederik Hendrikkade. Helaas heeft niet iedereen de bus teruggevonden. Hopelijk heeft voor hen de trein uitkomst geboden, hoewel het bij het Centraal Station eveneens een gekkenhuis was. Maar bij een drukte van 250.000 demonstranten, waarop we hadden gehoopt, kan niemand onze chauffeur dit kwalijk nemen. Een uur later dan afgesproken keerden we druk pratend over alle opgedane indrukken terug naar Den Bosch. Moe en voldaan stapte ik om 18.45 uur thuis binnen. Mooi op tijd, eten en dan naar het journaal kijken.
Diny de Veer
Meld je nu aan voor de nieuwsbrief van Emile Roemer en belangrijk nieuws van de SP:
Bezoek onze vernieuwde shop. Mooie kleding, leuke gadgets,
interessante boeken en rapporten...